Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gülünce açtı güller, kırmızı yanaklarda,
Latif sözler damladı, o kiraz dudaklarda,
Sevgin yağmur gibiydi, gönlüme kuraklarda,

Yeniden doğmuş gibi, umutla yaşıyorum,
O gönül hazineni, kalbimde taşıyorum,

Ne yokuştum ne de yardım,
Sevmek isteyen bir yardım,
Ruhu bedenden ayırıp,
Kendimi ikiye yardım,
Seyredenler seyrettiler,
Kimseden görmedim yardım.

Dergahı izzetinde senden af diliyoruz
Çektiğimiz cezaysa, tövbe ettik diyoruz
Affını esirgersen, ne olacak halimiz
Bir değil yüz bin kere, biz tövbe ediyoruz

Her insan benim pirim,
Herkes bir ben de birim,
Tövbe bile edemem,
Kayba uğrarsa dirim

İnsanı eyleme...RET
İnsanca eylem.ÜRET
İnsanlık ise konu
Çekinme eyle CÜRET

Unuttum diye bakarsan, dünde yaşananları,
Unutmaya çalışırsın, istenmeyen anları,
Kara kutunun içinde, kara kara anılar,
Birer birer hatırlarsın, aşkta kazananları.
Unuttum demekle insan, ne yazık unutmuyor,
Yaralardan kan akarken, asla kabuk tutmuyor.

İster kral ol, istersen şah,
İster güneş ol, istersen mah,
Ne senin ne benim elimde,
Bir tek Hakkın elinde FELAH.

Beni ancak sen anlarsın, başka biri anlamaz ki,
Seven gönül ancak yanar, sevmeyen nasıl yansın ki,
Kalbimi sana verdiysem, kalp bende niye kalsın ki,

Neredesin neredesin, söyle bana neredesin,
Başka biri barınamaz, yalnızca sen gönlümdesin,

Sevginin adı Anne
Hayatın tadı Anne
Şu dünyada evladın
Bir tek muradı Anne

Toprakla yarışırız
Toprakla barışırız
En sonunda pes eder
Toprağa karışırız