Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dokunmayın artık bana, beni rahat bırakın,
Madem anlamıyorsunuz, hadi kınalar yakın,
Göz pınarlarımdan yaşlar, ha aktı ha akacak,
Bir umut istemiyorum, umut vermeyin sakın,

Hatırlamaya çalıştım
Hasretiyle geçmiş yılları
Gurbet ızdırabıyla anımsadım
Şakakta ağaran siyah saçları

Bir odada karşılaştık

Cehlinden bihabermiş kendini alim sanan
Sana insan olmayı öğretmedi mi anan
Tevazudan nasipsiz irtifada yerle bir
Nasıl ben alimim der, öğretmekten usanan

Kendimden çektiğimi, hiç kimseden çekmedim,
İçim beni yakarken, ele belli etmedim,
Ele anlatmak kolay, tutan sen olmayınca,
Dönüp te ben kendime, bir çift söz söyletmedim,

Dedektifler gibiyiz, el aybını ararken,

Ne diyeyim ben dinsize, adam ben dinsizim diyor,
Münafık olana bir bak, durmadan kul hakkı yiyor,
Veren el daha hayırlı, diye mal biriktiriyor,
Komünist diye dinsizi, bize hedef gösteriyor,

Muhtacım ben dualara,
Haktan gelen şualara,
Allah dostunun sözleri,
Derman olur yaralara.

Kimler doğrudan yana,
Kim tutuşa kim yana,
Dost diye bakılır mı,
Sözlerinden cayana.

KAN KIRMIZI

Surların var upuzun
Kan kırmızı karpuzun
Sensiz dünya çekilmez
Çökük kalır omuzum

Adın belleğimde, hayalimdesin,
Gözüm yollarında, can evimdesin,
Ateşin içimde, yüreğimdesin,

Ne mutlu bana ki, seni sevmişim,
Seni yüreğime, yar eylemişim,

Lice mice bahane,
Parazitlik şahane,
Malum çevre diyor ki,
Yas'sız kalmasın hane.