Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ateş yanar, yanar yanar kül olur,
Yiğit gider, sevdiğine kul olur,
Yaş akmazsa, ormanlıklar çöl olur,
Yaşamaya takatim, kalmadı benim,

Dokunmayın artık bana, beni rahat bırakın,
Madem anlamıyorsunuz, hadi kınalar yakın,
Göz pınarlarımdan yaşlar, ha aktı ha akacak,
Bir umut istemiyorum, umut vermeyin sakın,

Ne diyeyim ben dinsize, adam ben dinsizim diyor,
Münafık olana bir bak, durmadan kul hakkı yiyor,
Veren el daha hayırlı, diye mal biriktiriyor,
Komünist diye dinsizi, bize hedef gösteriyor,

Muhtacım ben dualara,
Haktan gelen şualara,
Allah dostunun sözleri,
Derman olur yaralara.

Kimler doğrudan yana,
Kim tutuşa kim yana,
Dost diye bakılır mı,
Sözlerinden cayana.

KAN KIRMIZI

Surların var upuzun
Kan kırmızı karpuzun
Sensiz dünya çekilmez
Çökük kalır omuzum

Adın belleğimde, hayalimdesin,
Gözüm yollarında, can evimdesin,
Ateşin içimde, yüreğimdesin,

Ne mutlu bana ki, seni sevmişim,
Seni yüreğime, yar eylemişim,

Lice mice bahane,
Parazitlik şahane,
Malum çevre diyor ki,
Yas'sız kalmasın hane.

Hastayım yataktayım, doktorlar üzerimde,
Doktorlar konuşuyor, ümit yok sözlerinde,
Siren sesleri sanki, ölüm geldi demekte,
Anlatmadığım bir kaç, sır kaldı özelimde,

Vay, vay, vay, vay, vay ki vay, sıra bendeymiş meğer,

Yukarıya çıkabilmek, aşağıyı unutmamaktır,
Aşağıya inerken de, zorlanmadan inebilmektir.
Aşağıdan kopanların, halleri vahimden de öte,
Çünkü onların düşüşü, tepetaklak yuvarlanmaktır.