Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Basamakları tek tek, sandım ki çıkıyorum,
Meğerse sona doğru, bilmeden iniyorum,
Saçlarım ak'a mahkum, gözlerim fer'e muhtaç,
Yeniden bebek oldum, artık sürünüyorum,

Hiç bir an bizim değildir, bizim gibi sarılırız,

Hayalinle bu gece, sohbete daldım,
Rüyama gelecektin, neden geç kaldın,
Gideceksin diyerek, hiç uyanmadım,
Ömrümde bir gün sabah, olmasın bana.

Hatırlamaya çalıştım
Hasretiyle geçmiş yılları
Gurbet ızdırabıyla anımsadım
Şakakta ağaran siyah saçları

Bir odada karşılaştık

Cehlinden bihabermiş kendini alim sanan
Sana insan olmayı öğretmedi mi anan
Tevazudan nasipsiz irtifada yerle bir
Nasıl ben alimim der, öğretmekten usanan

Kendimden çektiğimi, hiç kimseden çekmedim,
İçim beni yakarken, ele belli etmedim,
Ele anlatmak kolay, tutan sen olmayınca,
Dönüp te ben kendime, bir çift söz söyletmedim,

Dedektifler gibiyiz, el aybını ararken,

Yakın oldun bana benden

Uzak kılma beni senden

Ayırmam seni gönülden

Vahyi İlahidir bu, oku denilen Kuran,

Ona ulaşacaktır sorgulayan ve soran,

Onu bize getirdi, Elçilerin Elçisi,

Söyleyecek var mıdır, yalnış yoldayım diye,
Bunu demek zor mudur, kimse demiyor niye,

Bakıyorum herkesin, bakışı bir numara,
Zoruna gider nefsin, dese düşüncem kara,

Hiç kimse yek diğerinin, onuruyla oynamasın,
Hiç bir insan kardeşinin, emeğine çullanmasın,
Şu hesapla bu hesapla, kılıfına uydurmasın,
Bilin ki hesap günü var, kayıtlı bütün hesaplar,

İlkbaharı yaşadım mı, sonbaharı yaşayayım,
Yazım böyle yazılmışsa, söyle ben neden şaşayım,
Dünyada dört mevsim varmış, nedense ben hep kıştayım,
Asla karamsar değilim, yine ben umutlardayım.

Ömrümün kış mevsiminde, ilkbahar gelse ne yazar,