Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Yok sayılan her kim olursa olsun,
Günü geldiğinde, ben varım diyecek,
Sözlerim dünya aleme duyulsun,
Yok sayan mutlak ceza ödeyecek.

Yüregım tıp tıp ati,
Yoklıgın bahan bati,
Senı kıme sordımsa,
Kaşını bahan çati.

Gidiyorum artık, sakın dur deme,
Yayını terk eden bir ok gibiyim,
İpotek koydurmam, ben irademe,
Anlamsız sözüne, ben tok gibiyim.

Uğraşma benimle, var git yoluna,

İnandım iman ettim, bir gün öleceğime,
Mukadder meçhul günde, çekip gideceğime,
Yapmış olduklarımdan, hesap vereceğime,
Nasıl mümin olurum, akletmezsem bunları.

Kendini kimsesiz sanma,
Kimsesizim diye yanma
Allah herkesin kimsesi,
Yok diyene aldanma.

Dön denilen günden beri, her zerre döndü dönecek,
Miadı dolduğu anda, yanan ne varsa sönecek,
Dur komutu geldiğinde, zaman ve içindekiler,
Onlar sonsuzluk yolcusu, sanma ki geri dönecek.

Yok saydılar seni, yokmuş şöhretin,
Kelamı kibarda, yok mu gayretin,
Heceyi kalıba döktün erittin,

Adını anmazlar meşhur değilsen.
Diyorum Allah'a, yalnız eğil sen.

Uzaklarda kaldım, yanıyor kalbim,
Kanıyor yüreğim, yok mu tabibim,
Beni bu hasretten, sen kurtar Rabbim,

Ruhumda hasretin izleri kaldı,
Aklım ummanlarda, derine daldı.

Sendin beni benden eden

Sendin bırakıp ta giden

Söyler misin neydi neden

GERÇEĞİMSİN
Sensiz her günüm kış benim, sensin gönlümün baharı,
Yeşiller kurudu bitti, her şey şimdi bana sarı,
Dışımda buz içim ateş, sönmez yüreğimin harı,

Varlığımı aldın benden, kendimi tanımaz oldum,