Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

KENDİN GELİRDİN
Kalkıp geleceğim, kabul edersen,
Koşarak gelirim, hele gel dersen,
Düştüğüm halimi, bir de sen görsen,
Halimi görseydin, kendin gelirdin.

Evlat baba olmazsa, kendini baba sanır,
Baba olunca döner, yaptığından utanır,
Özür dilemek ister, geçmiş olsun nafile,
Pişmanlık fayda vermez, boş yerine aranır.

Peygamber dahi olsa,kimse ilah olamaz,
Kendini bilemeyen, Allahı da bulamaz,
Sorsam desem ki size, bu gidişler nereye,
Hiç kimse diyemez ki, açılan güller solmaz.

Allahı tanımadan, tanımalısın kendini,
Kendini bilemezsen bilemezsin efendini.

Bütün çabam kendimi, tanımaya yönelik,
Kendini tanıyanlar, kula yapmaz kölelik,
Kendini bilmeyenin, burnu kaf dağlarında,
Yapmaya kalkışmakta, insana efendilik,

Dinde zorlama yoktur, tercihte herkes özgür,
Ya güzel şeyler anlat, veyahut hadi bögür,
İnanç mana işidir, göremez yüreği kör,
Şaşkın şaşkın bakana, derim sen kendini gör.

Irkçı olan herşeyi, kendisinin sayıyor,
Doğru yoldan batağa, ayakları kayıyor,
Kendisi efendi ya, gayrı onun kölesi,
Hesap günü pişmanlık, duyarak uyanıyor.

Şiir yüreğin kağıda yansımasıdır,
Şiir insanın hayatı anlatmasıdır,
Yanlışların karşısında susmamasıdır,
Aşktır şiir sevdadır şiir yürektir şiir,
Aşıkın sevgilisine, sadakatidir,
... Bazen şikayet bazen de sitemidir,

KERBELADA
Topraklar kana bulandı,
Çiçekler kanla sulandı,
Şeytan arada dolandı,
Kerbelada, Kerbelada.

Diyarbekır ban mı dıke,
Dıbe verı zılamamın,
Verı vi halımı mızke,
Kışandine dıranamın.

Xırab çı heyı tı ser mı,