Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

ULUR

İnsanım diyen insan, empati yapmaktadır,
Kendine bakar gibi, ellere bakmaktadır,
Nefsin girdabındaki,insanlık düşmanları,
Yaradanın yerine, nefsine tapmaktadır.

Yalnışta ısrar olmaz,
Israrcı pişman olmaz,
Ağızdan çıkan sözler,
Asla geriye dönmez.

Dünya bir tuluat sahnesinden oluşur,
Oyuncu sahnede irticalen konuşur,
Seyirci kendisini bulur oyunlarda,
Seyreden seyirciler sahneye doluşur,

Masmavi bir gökyüzü, huzuru resmetmekte,
Kuşların cıvıltısı, dünyaya ses vermekte,
Yeşil yeşil yapraklar, umudu yeşertmekte,

Görmek isteyen göze, tüm perdeler açıktır,
Hala görmedim diyen, biliniz ki kaçıktır.

Yaşım geldi ellibeşe,
Ne aşk kaldı ne de neşe,
Görünmem artık güneşe,

Tünelin ucu göründü,
Yanan ateş bana söndü.

Boşuna dememişler ya para ya ünvan vereceksin
Ondan sonra turnusol ne renk alacakmış göreceksin
Zaten imtihanlarda her zaman böyle değilmidirler
Ya Cennet ya Cehennem ikisinden birine gireceksin

Garip doğdum anamdan, garip gezerim,
Garipliğin üstüne, türkü dizerim,
Boynu büküm görürsem, gariptir derim,

Garibim, garibin ah, yoktur yuvası,
Garibim ölünce ah, tutulmaz yası.

Yaradanın aşkıyla,sen tecelligahi Rab
Sayfa sayfa okunan,sensin ruhlara kitab
Sensin şu gönülleri,felaha götüren bab

Her yere basışında,turabta can olsaydım
Elbisene asılıp,seninle dolaşsaydım.

Yer yüzünde aramam,bilirim göklerdesin,
Okşamakta ruhumu,beni çağıran sesin,
Hayat vermekte bana,soluduğun nefesin,
Gök yüzünde her gece,parlayan yıldız sensin.

Gök yüzünde güneşim,yer yüzünde meleğim,

Ne sonbaharlar bitiyor, ne de Eylüller,
Gözyaşlarıyla ıslandı, kupkuru çöller,
Dünya dönmekten vazgeçti, sevenler için,
Gülbahçeleri kurudu, uçtu bülbüller.

Yer sarı gök sarı heyhat, her yer sararmış,