Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Net olmalı insanın, kafasındaki fikir,
Bulanıklık içinde, mutlaka barınır kir,
Amelle anlam bulur, kalpte taşınan zikir,
Müminin diyeceği,Yarabbim sana şükür.

Dostluk için mesafe, olmaz bilirim elbet,
Dostu bulan insanın, dostluğu ebed müddet,
Dost dostundan vazgeçmez,dostundan alsa da ret.
Dostuma dost deyişim, bulanık değildir, net

BÜLBÜLLER

Baktım kafes içinde, benim gibi garip bülbül,
Kafesin değeri ile, sanırsın vermişler ödül,
Bülbül hüzün içinde, ağıt yakmakta derdine,
Alışır bir gün diyerek, bülbüle vermişler mehil.

Öldürmeyin Ceylanları, bırakın yaşasınlar,
Yaşadığı topraklarda, korkmadan dolaşsınlar,
Büyümesin diye midir, sizin bunca çabanız,
Büyümeden bu çiçekler, nasıl çiçek açsınlar,

Her kime sorduysam, cevap vermiyor,
Nedense talihim, bana gülmüyor,
Beni sevdiklerim, bile sevmiyor,

Yüklenen bunca yük, reva mı bana,
Bilmem ki çektiğim, ceza mı bana,

CEZVEDE SU KAYNATTIM

Cezvede su kaynattım,
İçine kahve attım,
Elini tutmak için,
Yarime el uzattım.

Adalet çiğnenmeye görsün, suskun kalanlar da suça ortak olurlar,
Keser döner sap döner misali, onlarda bir gün ettiğini bulurlar.

"
GÖRMEDİN

Ya sana çıkar yolum, ya da çıkar toprağa,
Hasretinden dönmüşüm, bil ki sarı yaprağa,
Gururumu almışım ayağımın altına,

"İnsanı insan yapan, taşıdığı şereftir,
İnsanım diyen insan, Rabbiyle müşerreftir.
İnsanlığı kaybeden, hayvan bile olamaz,
Hayvanlar değer taşır, onlar ise çirkeftir."

Cemaatler dinleşti,
Birbiriyle kinleşti,
Parsayı kapmak için,
İnsan değil cinleşti.