Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Nasıl şükür etmem ki, verdin bize el ayak,
Tüm canlı varlıklardan, bizlere çektin kıyak,
Akıl denen nimetle, tezyin eyledin bizi,
Kainatta her zerre, mütemmim birer uyak,

Ellerimi açmışım, duacıyım duacı,

Nağmeler senin için, sanadır tüm hitabım,
Yalnız seni anlatır, okuduğum kitabım,
Gölgeler kabul etmez, ruhuma sensin tab'ım,

Kulağım yalnız sende, sesine hasret bu gün,
Sesini duyduğumda, olur bayramla düğün.

Ne ihtimal kaldı, ne de teselli,
Bu gidişin sonu, ebette belli,
Bir ayrılık, sittin sene sürer mi,

Ayrılık sonsuza, doğru gidiyor,
Ruhum bunalıyor, aklım ölüyor,

Dünyası var, dünyası var,
Herkesin bir dünyası var,
Bu gün doğan insanların,
Bilinmez ne gün yası var.

Yazısı var, yazısı var,

Ölümden korkuyorsa, kişi bilir kendini,
Yaşamından çıkarmış, kale almaz dinini,
Tanrının karşısında, seçmiştir tercihini,
Hatırlamak istemez, gireceği kabrini,

Gönül sesimin telleri akort tutmuyor,
Dönüp aklıma yönelttim, baktım yutmuyor,
Belleğimde ki kayıtlar, hiç unutmuyor,
İnsan kendi kendisini, neden aldatır.

Akıl sahipleri bir kez, yanlışa düşer,

DÜN GİTTİ

Ey sesimi duyanlar,
Uyuyup uyananlar,
Fani olan dünyaya,
Zamk gibi yapışanlar.

Bırakın uyuyayım,
Rüyalara dalayım,
Rüyalarım olmazsa,
Seni nasıl göreyim,

Çok bilgiyi taşımak, çok şey bilmek değildir,
Hakka götürmüyorsa, içi boş bir cevizdir,

Bilgi dediğimiz şey, elbet yürektekidir,
Koca koca ağaçlar, tohum içindekidir,

Saçlarını uzatmışsın,
Rüzgarlara taratmışsın,
Ben seni sevdim seveli,
Yüreğimi kanatmışsın,

Çıkar mıyım ben sabaha,