Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gecem kapkaradır, günüm kapkara,
Ne olur zulmüne, ver biraz ara,
Kalbin nasır tutmuş, vicdanın yara,
Ne olur zulmüne ver biraz ara,

Kimileri içkiyi besmeleyle içerler,
Yetiş Ya Ali diye halayları çekerler,
Elifi bilmeyenler, dinden ahkam keserler,
Bindik bir alamete, gideyoz kıyamete,

DEPREMLER YEDİ RUHUM

Beni böyle terk edip, çekip gittin nereye,
Hasretinden bedenim, döndü yara bereye,
Seni ararken ruhum, düştü bak cendereye,

Bulunmaz asla eşin,
Bu gönül senle coşar,
Sen mahım, sen güneşim,
Ruhum sevginle yaşar.

Varlığın huzur verir,

Siverege arkamı dönmüşem,
Gitmiyem de, görmiyem de,
Küsmüşem,
Niye diye behen sormayın,
Sılemem,
Ben küsmüşem küsmesıne de,

Ayrılık hiç kolay, değilmiş ey yar,
Yüreğim yanmakta, sen yoksun diye,
Ayrılıkta hüzün, gözyaşları var,
Beni böyle sensiz, bıraktın niye,

Güzel şeyler söylemeyeceksen, bari sus,
Sanma ki bu davranışınla olmuşsun tuş,
Eğer yediğini hazmedemeyeceksen,
Kimseler görmeden, gerisin geriye kus.

Güneşin her doğuşunda,selamlarım doğan günü,
Adına mazi dense de, unutamam asla dünü,

İsterim ki yol göstersin, geçmişte yaşadıklarım,
Yarınları aydınlatsın, elbette bıraktıklarım,

Kavmiyet tercih değil,
Yaratanın ihsanı,
Yaratana itaat,
Mutlu kılar insanı.

Bu resim benim babam,
Babama dayanamam,
Göz yaşlarım sel oldu,
Göz yaşımı tutamam.

Boyu posu dağ gibi,