Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dön demesen dönmeyecek değirmen
Git demesen inan ki ben seğirmem
Dayak atsan yüzüm geri çevirmem
Sen öğrettin elbet elifi bana

Şu rüyalar da olmassa, seni nerden göreceğim,
Rüyalarımda özgürce, seviyorum diyeceğim,
Pervane ateş misali, dönüyorum etrafında,
Boynumu bükerek senin, önünde diz çökeceğim,

Sonsuza dek sürsün rüya, dokunmayınız rüyama,

Yaşamadım demem, çünkü yaşanmış,
Büyük çoğunluğu geride kalmış,
Anılırken mazi diye anılmış,

Ah o eski günler, yaşadım seni,
Ben seni yaşarken, tükettin beni,

Kıyameti bilmiyor, kıyametten korkanlar,
Ölümü gören insan, kıyamet nedir anlar.

Zanneder misin yaprak düşer kendi kendine

Zanneder misin insan olur dengi dengine

Hiç tükenmez sanırsın bakarken servetine

BEN BEN DEĞİLİM ARTIK

Sensiz kalırsa ruhum, anlam yitirir zaman,
Şuurumu kaybeder, hafızam olur duman,
Seni hissedememek, yok olmamın resmidir,
Başağını yitirmış varlığım olur saman.

Çok gezen mi, çok okuyan mı diye sorarlar,
Okuyan okuduğunun farkında değilse,
Gezen de gezisinin amacını bilmezse,
Sonuçta ikisi de kendine göre yorarlar.

Sensiz hayat bomboş,
Her yer sanki virane

Sana bağlanmak inan,
Etti beni divane

FARKINDAYIM

Günahımın farkındayım, Günahta ısrarım yoktur,
İşlediğim her bir günah,Yürekte zehirli oktur,
Yalnız Hakka sığınmışım, onun mağfireti çoktur,

Bir günün daha sayfasını kapattım,
Gecede rüya sayfasına göz attım,
Baktım ki kağıdı bomboş ve bembeyaz,
Uyuma vakti geldi diyerek yattım.,