Silik İzler Şiiri - Uğur Şemen

Anılmak istenen sohbetlerde
koyu bir sis kaplar adımızı;
hatırlanmak, bir yüke dönüşür
ve biz, kalamayız.

İz bırakılmak istenen yollarda
sert bir rüzgâr siler adımlarımızı;
yürümek, bir beyhudeliğe dönüşür
ve biz, varamayız.

Açılması beklenen kucaklarda
soğuk bir mesafe durur aramızda;
yaklaşmak, bir sızıya dönüşür
ve biz, sarılamayız.

Hepsi aynı endişeden beslenir:
unutulma korkusu.
O korku ki,
insanın kendi varlığını
kendi elleriyle silikleştiren
en sessiz gölgedir