Şiir Denen Bilmece Şiiri - Kasım Kobakçı

Şiir yazmak için heceleri sayar,
Ahengi bozulan mısra yoldan sapar,
Şair dediğin o uyakları yapar,
Kalem ve kağıtla yazar hece hece,
Şiir denen bilmece çözülmez gece.
*
Heceler eksikse ritim hemen bozulur,
Hatalı bir sözle kelimeler yorulur,
Kafiye ararken divaneye vurulur,
Uyaklı mısradır gönlümün tek arzusu,
Yoksa hemen sarar bir hece korkusu.
*
Her satır sonuna benzer ses takmalı,
Şiirin narını ta içten yakmalı,
Uyumsuz kelamı mısradan atmalı,
Fakat dil sürçüyor anlamlar gidiyor,
Lirik ritmim artık hep veda ediyor.
*
Beş satırlık kıtada kural bellidir,
Baştaki üç satır gayet neşelidir,
Sonu uymayanlar çok mu çilelidir,
Son iki dizesi yalnız kendi döner,
Uyak tutmaz ise şairin mum söner.
*
Hatalı mısralar güldürür duyanı,
Nükteli heceler işin asıl yanı,
Boş ver şu kuralı hiç incitme canı,
Maksadım en baştan uyakla coşmaktı,
Manayı yok sayıp heceyle koşmaktı.
*
Ey şiir yolcusu bu nasıl eziyet,
Kelimeyi dizmek bil ki bir meziyet,
Her kıtada ritim tükenmez zihniyet,
Şiir biter iken satır selamlasın,
Uyaklı şarkımı rüzgar fısıldasın.