Sığınıyorum Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

SIĞAMIYORUM HİÇBİR YERE

Sığamıyorum hiçbir yere...

Ne gittiğim şehirlere,

Ne oturduğum odalara,

Ne de sustuğum gecelere...

Sanki yüreğim,

Kendi acısına bile dar geliyor.

Bir adım atıyorum,

Geçmiş peşimden geliyor.

Bir kapı açıyorum,

Hatıralar benden önce içeri giriyor.

Nereye baksam,

Bir izin kalmış senden.

Nereye dönsem,

Bir sesin çarpıyor kulaklarıma.

Sığamıyorum hiçbir yere...

Kalabalıkların içinde yapayalnızım.

İnsanlar gülüyor,

Ben içimde sessiz bir cenaze taşıyorum.

Kimse fark etmiyor.

Çünkü bazı acılar,

Yüzde değil,

Kalbin en derin yerinde yaşanıyor.

Bir zamanlar,

Dünyaya sığacak kadar büyük hayallerim vardı.

Şimdi ise,

Bir avuç umut bile

İçime sığmıyor.

Gökyüzüne bakıyorum.

Bulutlar geçiyor.

Kuşlar özgürce uçuyor.

Ben ise,

Kendi düşüncelerimin arasında

Kanatları kırılmış bir kuş gibi

Çırpınıp duruyorum.

Sığamıyorum hiçbir yere...

Ne geçmişe dönebiliyorum,

Ne geleceğe yürüyebiliyorum.

Bugün ile dün arasında

Asılı kalmış bir ömür gibiyim.

Saatler ilerliyor,

Takvimler değişiyor,

Ama içimde duran zaman,

Hâlâ senin gittiğin gün.

Bir çay koyuyorum.

Buharı yükseliyor.

Karşımdaki boş sandalye,

Benden daha çok konuşuyor.

Sessizliği bile

Adını söylüyor bana.

Gece oluyor.

Ay pencereme vuruyor.

Yıldızlar çoğalıyor.

Ama ben,

Karanlığın içinde bile

Kendime bir yer bulamıyorum.

Sığamıyorum hiçbir yere...

Çünkü eksik olan

Bir ev değil,

Bir şehir değil,

Bir yol değil...

Eksik olan,

Kalbimin en güzel yerinde

Sessizce yaşayan sensin.

İnsan bazen,

Bir kişiyi değil,

Onunla kurduğu bütün hayalleri özlüyormuş.

Ben de,

Yarım kalan yarınları özlüyorum.

Söylenemeyen sözleri,

Tutulamayan elleri,

Yaşanamayan ömrü...

Hepsini...

Ama biliyorum,

Hayat beklemekten ibaret değil.

Yıkılsam da yürümek zorundayım.

Ağlasam da gülümsemek,

Yorulsam da devam etmek zorundayım.

Çünkü hayat,

Acıya rağmen yaşamayı öğreten

Uzun bir yol.

Belki bir gün,

İçimdeki bu darlık geçer.

Belki yüreğim yeniden

Bir bahar sabahına uyanır.

Belki kaybettiklerimin yerine,

Rabbim hiç ummadığım güzellikler koyar.

İşte o güne kadar,

Bu yükü sabırla taşıyacağım.

Çünkü biliyorum,

Her karanlık gecenin ardından

Bir sabah doğar.

Her kırık kalbin ardından

Bir umut filizlenir.

Ve her insan,

En sonunda

Kendine ait bir huzur bulur.

Ama bugün...

Bugün hâlâ

Kendimi arıyorum.

Ve her adımda,

Aynı cümle dökülüyor dudaklarımdan:

Sığamıyorum hiçbir yere...

Çünkü yüreğim,

Taşıdığı özleme,

Taşıdığı sevdaya,

Taşıdığı acıya bile

Dar geliyor.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ