Sıfırın Ötesinde Şiiri - Aykut Kınay

İnsan,
bilinmezliğinin boşluğunda
kendine ne kadar yakın?

Ses dalgaları,
ışık hüzmelerini geçerken
zamanın gölgesinde
kendi izdüşümüne çarpıp yoruluyor.

İnsan,
kendi ekseninde
bu yorgunluğun neresinde?

Mutlak zamanın sınırsızlığında
sıfırın belirsizliğini
başlangıç sanıyor.

Bir işaret koyuyor gerçeğin üzerine,
ona saat adını veriyor.

Sonra bir çizgi beliriyor.
Bir nokta başlangıç oluyor.

Ve noktanın ardında
sonsuz bir yön.

Belki insan,
kendi koyduğu sınırın ötesine bakabildiği anda
zamandan çıkar.

Belki de vardığı yer,
başladığı yerdir.

Sıfır gerçekten başlangıç mı,
yoksa bilinmezliğe bıraktığımız
ilk işaret mi?