Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Sütbeyazına
Karışabildiği kadar duyduğun gördüğün
Çayın ötesine ikrarını bozarak suyu ırmağa teslim eden
Ve bileğinden dirseğine kadar çöl
Kapıya yaslanmış yola revan olup tam dereyi geçecekken
Kırda salınarak aşka gidip gelen narin çiçekti

Zaman ağır ağır düşüp dökülürken kendi omuzları üstüne
Akşam karartıları sökünür, sessizlik korosu mütakibinde arsızın
İnatçı bir yelteniştir amansızca avazda mahsus
Elde kırık sazların çaldığı perdelerde donup kalan hüzün
Sızlanır durur sonsuz siyah karabahtımdan bahtımdan
Sap sarı pencerelerinde rengi sütbeyazına solgun

Sadece muhterem muharrem degil
Artiran artirana kim ne istiyorsa herkese istediginden verecegim kesattan
Sadece sapkali takkeli kement küllah muhharrem degil
Bop kirbaci sakirdatarak köyde kasabada kentte
Meydan oylayip avlayan bop gringo kovboyculugunun
Acik artiran artirana binali temel meral sadece muharrem degil muhterem..

Hic durmayan bir yer degildir iyi
Güzel
Mutlulugu doyup kanrak yasamak
Kusursuz hatasiz hicbir imla eksigi olmadan
Konusmak ve yazmak da degildir sanat müzik edep ve edebiyat
Bos gezer bos konusur bosluklari sürünür sürüklenir

Yol uzaklığı sebebiyle...? Ha...?
Yol...?
O ne biçim söz öyle sende zahir
Sende buğday
Sende harman
Sofra sende, açlık bende

Hanlarına varınca hozanın
Kaldıysa eğer ya söndü sönecekte
Veya sömeye yüz tutmuş buzlu yüzüyle efkar
Mum olup eriyen bir kandile varsan nedir kapı kapı
Ne çardakta sana üzümlü bağlardan asmalar
Desen ki ben

Göğsünde basılı kederleriyle
Göçen hayallerin gizlerini süpürdüğü yolları
Bana üstüme ne vazife ise
Hafif üflese omzuma dökülüveren cılız dalların
Yorgun
Üzgün

Herşeyi...
Herbirşeyimizi mahrem namahrem mahrum
Elalemlere oturup konuksuz kokuşuyoruz da
Bir kendimizi
Niye bu hallere geldikten
Bize sünüp bulaşarak içimize

Mahkemesi yürek yangınında kurulu divanda
Haberi ulaşınca çiçeğinin bahara
Kasıp kavuran esmeleriyle allar içinde gülü kastetmiş
Öpülüp koklanacak zamana tozan halleriyle bu dava deli..
Boşuna günden cayıp geceye saklanırsın ay güzeli
Delilik bunun burası bilmez misin..? Ve sevmek zamanından

Sevgi denen şeydir sayesinde güçlü kuvvetli ve kudretiyle
Yaşadığım dünya
Bulunduğum kainat
Payıma düşen zaman dilimi hayat bütünlüğünden olma büyüme diyip
Herkesin herşeye karşı duyumsadığı has ve hassas denge
Hani sevmese insan...!