görmek; bir karanlıkta umutlara yazılmış cümleleri...
o ışığı saçabilmekmiş en büyük sevgi
aralamak bazen, umudun penceresini
aralamaya çalışmak bu en büyük sevgi.
sevgiler çarpışınca gariptir.. küserler.
daha büyük sevgi gören gönül mızmızlanırlar.
dev sevdalar birbirlerine bakar.
uzayda çarpışan galaksiler gibi ışıklar saçarlar
ve görebilmektir, duymaktan ziyade...
ben görüyorum... görmekten ve duymaktan kör bir halde
sitemi sevdanın öz ruhundan, uğrar ara sıra
çığ gibidir beslenir sitemden, acıdan, gözyaşından
gönül koysa da kendimi affettirsem telaşından.
affımı dile getirirken, sevdamı sayıklarım..
sitem olmaz olmasına da. sevdanın utanma belasından.
söz verir deli oğlan... bir daha yapmam! etmem!
şeytan kulağını sevgisizlik fikrini söylerse
ne anlattığı kendisi ne de konuştuğu ilminden.
sitem de etse. hataya da düşse... aklı fikrinden
kalbi çarpıyor böyle... acıdan, elemden
mutluluğu yeni öğreniyor. alışma sürecinden.
o her şeyi yapar, her şey gelir elinden.
biraz çekilmiş işte eti kemiğinden
dirilecek, her sözü, kelamı kendinden
ne olur affedin, cahildir! ne yaptıysa bilmediğinden.
neden yaptığımı bilmiyorum
ve buna neden engel olamadığımı da
ama toparlıyorum her seferinde...
lütfen! sadece bir süreç alışmaya çalışıyorum.
Kayıt Tarihi : 24.07.2026 09:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
sevilebilmek ve şefkatle yaklaşılmaya alışmak/ değişik reaksiyonlar oluşturuyor... bu duyguyu yaşıyorum/ alışmam gerekiyor :(
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!