Sevinç Kavuk Şiirleri - Şair Sevinç Kavuk

Her yürek bir şiir, düşüncelerle dolu
Fikirler doğuyor, yüreklilik dolu

Şiir çalıştırıyor, bu sanat yolu yazı
Eserler doğuyor o konu çalışması

Reklam gibi yılışıyor kulağa kimi nasihatlar.
Ama bilgelikte hiç kimse kendini çılgınlığa itmeden
Bilgeliğe bir şey bulamadığı okunur hep nedense,
Bir tür eğitili gibi bir şey hala.

Akıllı bir soru yarı bilgeliktir de

Bir çocuk kokusunu güller toplamış sinesine
Bülbül figan eder tek soluğu kokusuz ise...

Bir düzine çocuk gül demeti deste deste
Kır güzelliği doğada baharlardan renklerle...

Sosyal gerçekler için birey olsaydım
Siyasi gerçeklerde hayali uyandıran
Toplum gerçeğinde ekmek değeriyle
Şehit varlığına tartı kursaydım çevremde

Gerçekle hayal arasında asın yarına hep köprüsü

Siz evde yokken evinize giriliyorsa
Hüzündür, yolunuz düşerse dolandırıcıya
Hukuk yaşıyor vicdanınızı korumaya
Tesellidir, gereken karara hazırlık olanağıyla
Belki yaşıyor arsa sahibi, evin sahibidir hatta
Ümidiniz ağlar içinize, acaba öldürdüler mi diye...

azlık ilk basamaktır, bir başlangıç, ama
öyle kalırsa hem bir ayıp, hem günah
otellerin beş yıldızlısı da var mesela
bir abartıdır, müsrifliğe hazırlamak için
eşikte bir tuzaktır o bir toplum genelliği olarak…

Yüreğin sevgiye aşk köprüsünde
Rengin hep tazeliğinde
Aşığım sevgilim denilen izlerinde
Yüzünü
Güzelliğinin görüntüsünü özledim
Hep aynasıyla sevmeyi sevdim

Kürt, Türkiye içinde bir durum ile püsküllenmedi!
Türkiye’nin kürt diye bir sorunu yok!
Kürt, Avrupa, Amerika, İngiltere'nin terörlük adıdır!

Kürt, Orta Asya planı için oyalama işine seçilen, 1963’de bir karmaşaya yüreklendirilen, yüz verilen, bir ideoloji hayali diye, Maks, Lenin diye genç anlayışları bir hedefe kışkırtıldığını anlamayacak bir ilerleyişe ve organize edilen vurma, asma, kesme gibi iç olaylarıyla, ister hükümet tarafından, ister istenç dışı halk içinden denilsin, önemsizdir, aynı taktikle gelecekte hep zaman kazandıran şaşırtma olarak kullanılacak malzemelerdir…ve bu malzemeleriyle de Tarihe olay pislikleri olarak ve o halleriyle geçecekleridir...

Mikro-biyobik sağlığı bile korunmaya alınır
Yaşam varlığı sürebilecek aşkıyla algılanılır
Yeryüzünde tek can kaybı bile acıtır...
Yeryüzüme kötüler kötülüğü allı pullu fırlattıkça acıyor

Daha doğanın mı, canlının mı, maddi kaynağın mı

Sekiz askerimin birileriyle kaybı daha bütün detayını anlatıyordu birilerince de geri getirileceğini... yavrularımız sağ, bu önemli... lakin, ABD,AB övgüsü açıklıyor yüreklerinin nerede bir ortaklığıyla acizliği titrediğini... nerede yaratırsan Terör, o Terörün kim olduğuna aynasını yansıtan da bir açıklama olduğu özellikleriyle elbette hüzünlü bir olay... Bir ülkeyi acıtmaya seçilen bu yol edepsizliğine susmayacak vicdanlar, vaz geçin bu iki yüzlülükte bir amaç güdümünden şekliyle resimlenilen bir sözde iyimserlik taslanmaya... Bu resmi görmeye insanlık çirkin diyor, o resmi suratlanmanın nesi güzel peki? Bebeklerin katliamını da mı unutalım? …

Tarih, uygarlığı sığdırıyor sadece içine. Uygarlık, bir birliği bütünlüğe yücelten insanlık yaşamını doğaya uyarlamak saygısı ise, ayrışıp çatışmak efeleği taslanmayla sevgi nerede yaşam bulabilecek peki? İnsanların bu güç taslama edepsizliğinde toprak, hayvan, hava, su bir doğa bütünlüğü ile canlı varlıkları yaşatmak için doğal varlığını koruyorken, hep yaşam dileniyor bizden, haklarını kim savunabilecek peki? Anan sarı, baban beyaz, dayın akıllı, ağan sulandırıcı gibi say sayabilmeyi beceri diye saldırmaya haklandırdığın cüret sefilliğini… bu ne biçim insan varlığı anlayışı? Anayı babadan ayırabiliriz, boşanma davası deniyor buna… vatanı ayırmak diye, ananın karnındaki çocuğu söküp kaçırmak tek yoludur bunun… vahşet karanlık, küfür de örtmek demekmiş. Bugün öğrendim bu terimlerin aslının eskiden böyle açımlandığını –belki de Arapça böyle anlam içeriyor, tam dinleyemedim, yorgundum. Belki de o an aklımdan bir olgu kutsallığının hüzünlü bir olay haline geçiş diye anlam tuhaflığı geçiyordu: Ananın karnında bebek karanlıkta diye mi vahşete başvurmalı, bedeninde bebeğini örttüğü için mi anaya küfür edilmeli?

Ne cumhur, ne o üretimli milletvekiller, niye hiç ne konuşulacağını bilmiyorlar? Utanç ne demek? Mecliste olmak, oy paylaşımları mı, pazarlaması mı, ne ise bu durum, zaten büsbütün utanç... Hem suçlu hem güçlü ihtirası bitse de birazcık hanımefendi beyefendice düşünmeye vakit denilen hazinemizi bari kullanabilsek...