Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Içime dolubdur zamanın külü,
Yamanca solubdur yamanın gülü.
Qarşımı kesibdir amanın tülü,
Kür olub Xezere axıb gedirem.

Dünyanın amansız qarışığında,

Odlan söz həyatımdan,
Ocaq, köz həyatımdan.
Səni öz həyatımdan,
Necə silim axı mən.

Şərin ölmədiyini,

Hicranın,həsrətin gözün oymadın,
Əzab verdin,əzabından doymadın.
Vüsalını mənə yaxın qoymadın,
Qərənfili öz yaxana tax,indi.

Qartalsan,zirvədən enə bilmirsən.

Aldı məni qoynuna,
Ümid güman oldu, gəl.
Saldı məni oynuna,
Həsrət duman oldu, gəl.

Ay ruhsuz qalan bədən,

Göy talanı orman bilsən,
Hər sözümü fərman bilsən,
Vüsalımı dərman bilsən,
Onda məni axtararsan.

Qovuşdura bilmədiyin,
Konuşdura bilmədiyin,
Alışdıra bilmədiyin
Ocağına köz axtardım.

Səhərin şehini güləcə axıt,
Dərdini-qəmini seləcə axıt.
Nə sən göz yaşını beləcə axıt,
Nə mən qurutmağa dəsmal axtarım.

Adsızlar içində məşhur oluram,

Bu soyuq, küləkli qış günümüzdə,
Qar ilə yuyulsun günahlarımız.
Bizlərə bəxş etsin gül .Önümzdə
Bənövşə ətirli sabahlarımız...

Qaralıbdır göy səmanın göylüyü,
Qəfil mehdən kələfim düşdü düyün.
Ürəyimdə lal kədərin hay-küyü,
Qoymayır ki, bir oturub dincəlim.

Daha uçmur ayağı qan kəkliyim,

Sənsiz üsyan eyləyərəm susmağımla,
Əcəl gələn gizli yolu pusmağımla.
Dodağımı bərk-bərk tikib ürəyimdə,
Sapını da möhkəm çəkib ürəyimdə
Danışacam özüm ilə.
Təkcə məni yandıracaq gülümsəyən közüm elə.