Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Insan günah etməzmi heç,
Günahımı bağışla.keç.
Iki yoldan birini seç,
Ölüm,ya da qalım,dünya.
Zalım dünya,zalım dünya.

Sən çox çəkdin nazını,
Fələk yazdı yazını,
Üç oğul, cüt qızını.
Kimə tapşırıb getdin.

Etdilər çox zülümü,

Astaca əsər nəsim,
Yox ondan yaxın kəsim.
Kimsə eşitməz səsim,
Aman o aman deyil.

Üstün nəqqaş bəzəyər,

Kədər ayrılıqla əl-ələ gəzir,
Arayıb-axtarıb vəlvələ gəzir.
Elə bil canında zəlzələ gəzir.
Gözümün yaşından zaman diksinir.

Qızılgül həsrətdən qonuşmayır ki...

Fərəhdən yarıtox, qəmdən yarı ac
Qızıldan olmasa parlayarmı tac.
Sən mənə möhtacsan, mən sənə möhtac,
Zalım analığın amanı kimi.

Yolumun üstündə ayrılıq durub,

Zamanın gedişi şahmat deyil ki,
Atın gedişini əvvəkldən bilim.
Insanlıq libasın elə geyin ki,
Sənə dua etsin dodağım –dilim.

Aşiq dərd əlindən meyl edər meyə,
Qəlbində vüsala güman istərəm.
Zalımın pisliyin görməyim deyə,
Gözümün önündə duman istərəm.

Arzular ümiddən su içsin hər vaxt

Hiss-həyacan dəlimi,
Buraxmaz ki əlimi.
Dalğaladar telimi,
Azca külək əsimi.

Ay əzizim,dur- dayan,

Məni məndən eyləyən üzügülər cavan oldu,
Yolunu gözlədim hey, bağrım başı al qan oldu.
Bilirəm, gəlməyəcək, özgə nigar aşiqidir,
Qanadı yarələrim, yer də, göy də əfqan oldu.

Sanırdım hicranına dözə bilərəm, əzizim,

Amansız həsrətin qəddimi əyib,
Dərdindən quruyub kaman olmuşam.
Yoxluğun xətrimə yamanca dəyib,
Gözündən qanlı yaş daman olmuşam.

Daha qalmayıbdır hicrana dözüm,