Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qüssə,kədər yaşar sisdə,
Tək sən məndən fərəh istə.
Öz əlimlə qəbrin üstə,
Gül-çiçək sərib gedirəm.
Ana,mən qərib deyiləm.

Mavi dəniz özün öydü,
-“Bax,sularım necə göydü.”
Pəncərəmi yağış döydü,
Xatirələr perik düşdü.

Tənhalıqdan təklənmişdim,

Ətirli qızılgül adında idin.
Bal kimi şipşirin dadında idin.
Həmişə sən minor ladında idin,
Nədənsə könlümə lirik düşmüsən.

Düşəsən dünyanın kirkirəsinə,

Bir vaxt gəzdim bu torpağın üstündə,
Yaman əsdim nəm yarpağın üstündə.
Olacaqmı kimsə məndən üstün də,
Görünəcək yaman yerim, əzizim.

Fələk edib mənə yamanca sitəm,

Bir küçəmiz var idi: Şərq küçəsi,
Boylanaraq keçərdi o küçədən neçəsi.
Biri vardı küçənin başındaca durardı,
Dayanardı kölgə tək, sevdiyini arardı.

Minib səbr atını sona kimi çapdı da,

Şeir-mektublar yazandıq,
Çetın yolda gec azandıq.
Ne itirdik, ne qazandıq,
Ömrün-günün bu çağında.

Vüsal evi yaman çöküb,

Qəm daşıyır bu arx, getsin,
Dərdin ipin buraq, getsin.
Yumşaqlığı burax getsin,
Sən mənim sərt ürəyimsən.

Sənsiz həyat bir ömürlük cəhənnəm,
Sənsən mənim gözəl cənnətim, Şuşa.
Sənsiz mənim ürəyimi alar qəm,
Qiyməti olmayan sərvətim,Şuşam.

Yay günündə havan, suyun sərindi,

Səsdən iti ayrılığın çaparı,
Bir zərbəylə vəsli alıb qoparır.
Hey şütüyür.Məni hara aparır,
Dayandırım görən necə qatarı.

Fələk qəfil onu görcək dindicə,

Oğulsan döz önündə,
Bir haqsız söz önündə.
Tapdığım göz önündə,
Itirdiyim bəs hanı.

Gedən, dön bax bəriyə,