Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Tufan olar,yel yağışa qarışar,
Çətin vüsal həsrət ilə barışa.
Burda olum ilə yarışa,
Həqiqətlər meydanına düşmüşəm,

Açılmayan bir ovsunam,bir sirrəm,

Çətin ayrılığın fövqündə durum,
Işimi həsrətin zövqündə qurum.
Mən necə əyləşim, necə oturum,

Danışar gizlicə, susar gizlicə,
Gələni, gedəni pusar gizlicə.
Kölgə də ozünü asar gizlicə,
Qaranlıq gecənin qaş-qabağından.

Deyən Allah kəsib köz insafını,

Şəninə yazılmaz daha qəzəl, şer,
Ayağım altından qaçaçaqdır yer.
Özünə nə qiymət verirsənsə ver,
Gözümdən axacaq yaş qədərisən.

Çətində çatmadın heç vaxt dadıma,

Yolunu yaman azdın,
Dərin bir quyu qazdın.
Ölüm hökmünü yazdın,
Özün daş qələminlə.

Eşqi sehrbaz etdin,

Ayağım altında daş qırıqları,
Addımı atarsam bil ki qanadar.
Fələk görməyəydi kaş qırıqları,
Yoxsa ki onları bir-bir sanadar.

Onsuz da mənimlə o öc düşübdür,

Kimsə məni başa düşmür,
Kimə anladım dərdimi,
Ağrılarım daşa düşmür,
Kimsə danlamır dərdimi.

Içimdəki hissiyatı,

Kimsə məni başa düşmür,
Kimə anladım dərdimi,
Ağrılarım daşa düşmür,
Kimsə danlamır dərdimi.

Içimdəki hissiyatı,

Qiybətcil dodaqlar büzülməsin ki,
Ürəyim əzabdan üzülməsin ki,
De, necə al rəngdə süzülməsin ki,
Göz yaşım sevginin yaş çətirindən.

Ruhlar içrə azdınız,
Haya məzar qazdınız.
Dastanı siz yazdınız,
Nağıl imiş qalanı.

Dərd axıb getməz suynan,