Severek Öğrendim Sevmemeyi

Ben insanları sevmiyorum.
Çünkü severek öğrendim sevmemeyi.
İnsan, en çok sevdiği yerden kırılıyor,
ben bunu yaşayarak öğrendim...

Dostlukta vefakâr oldukça gördüm,
vefanın bazen sırtımdaki en derin yara olduğunu.
Sevdaya bütün kalbimle sarıldım,
ihanetin de aşk kadar yakın yürüdüğünü öğrendim...

El uzattığım her elde
bir gün nankörlüğün izini buldum.
Susmayı seçtiğim her an,
kimse incinmesin derken kendimin ezildiğini gördüm...

Konuştum...
Sesim vardı ama duyan yoktu.
Kanadım...
Acım saran var sandım, daha çok kanatıldım...

Ölmeyi ölümden önce öğrendim,
insan yaşarken de gömülüyormuş.
Daha son nefesimi vermeden
toprağı üzerine avuç avuç atanlar oluyormuş...

Sonra anladım...
Yitirdiğim ne varsa sevgimin eseriydi.
Güvenimi, kalbimi, umutlarımı,
düşlerimi ve yarınlara açılan bütün güneşlerimi...

Şimdi insanlardan uzak duruyorum.
Çok uzun zamandır, hayal meyal hatırlıyorum.
Çünkü ben, severek öğrendim sevmemeyi.
Sevmek, en ağır dersini bana kendisi verdi...

Bu yüzden benden hiçbir şey beklemeyin.
İçimde eski duygular yaşamıyor çoktan.
Hissetmiyorum...
Varlığım şüpheli, merhabalarım zoraki,
Ve varlığımı, zaman zaman yalnızca acılarım hatırlatıyor...

Tülin K.

Oooo Carashin Oooo
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 01:32:00