Bazı insanlar bir nakış gibidir.
İlmek ilmek işlenir. Emek ister, sabır ister, beklemeyi bilen eller ister.
Yanlış dokunursan sökülen sadece ip olmaz.
Bazılarıysa seri üretilmiş hayatlar yaşar.
Bugün bir isim, yarın başka bir yüz. Bugün bir söz, yarın unutulmuş bir yemin.
Her şey çabuk olsun isterler.
İnsan sevdikçe mi eksilir,
Yoksa bekledikçe mi zaman gibi erir?
Bir hayal kırığı mı deler içini,
Yoksa umut ettikçe mi kırılır derinliği?
Doğarken mi eksiktir insan aslında,
Kimseler bilmez içime açılan yolları.
Öyle derin duvarlar ördüm ki zaman bile izlerini silemedi.
Bir kapı vardı belki, ama çoktan sarmaşıklar örttü yerini.
Ne gelen bulabildi onu, ne arayan.
Bir zamanlar inandım insanların seslerine.
Kimi dost gibi yaklaştı, kimi liman gibi.
"Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var..." dediler...
Ben her fincan kahveyi kendimle içtim...
Geceler uzadı kahveler soğudu...
Gözyaşlarımın tuzu kahvemin acısına karıştı...
Aynaya baktım...
Gülümsedim...
Ben insanları sevmiyorum.
Çünkü severek öğrendim sevmemeyi.
İnsan, en çok sevdiği yerden kırılıyor,
ben bunu yaşayarak öğrendim...
Dostlukta vefakâr oldukça gördüm,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!