Belki de aşk dedikleri şey,
Birinin adını içinde sessizce taşımaktır.
Kalabalıklarda takındığı o mutluluğun,
Gece olunca eksik kaldığını anlamaktır.
Şimdi biri adını sorsa,
Dilim susar da kalbim ele verir beni.
Konuşmak istesem korkarım,
Birileri benden duyacak diye seni.
İnsan bazen unutmak için değil,
Hatırlamaya gücü yetmediği için susarmış.
Meğer bazı isimler dudaktan değil,
Kalbin en tenha yerinden çıkarmış.
Gözler görmeyince gönül unutur derler,
Meğer her gün, adını andığım an doğarmış.
En sessiz dualarımın en sesli cümlesi olduğunda,
Hem sevabım hem günahım senin ellerinden yazılmış.
Ve insan sevdiğine kavuşamayınca değil,
Ona dua etmeyi bırakamayınca yanarmış.
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 19:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
