İstanbul bugün yorgun,
Eteklerinden yağmur damlaları süzülüyor.
Otogarlarda insanlar koşuşturuyor.
Sessizce bir sigara daha yakıyorum.
Zaman ellerimde ufalanıyor,
Bir köşede gelip geçenleri izliyorum,
Kimse beni fark etmiyor.
Şehirle başbaşa kalıyorum,
Bana acır gibi bakıyor.
Sanki bir benmişim gibi bu rüzgara asi gelen
Oysa her köşe başında bir ben mümkün,
Yalnızca gölgelere gizleniyorlar.
Açık seçik yaşıyorum ben hayatı.
Utanmıyorum beni yargılayan bakışlardan
Korkmuyorum yüzüme gelecek iftiralardan
Geçiyorum hep kaçtığım şehrin sisli sokaklarından.
Evime gitsem nolacak?
Bu beldenin bir şaire ihtiyacı yok mu?
Ben olmasam kim son kalan umutları yazacak?
Dibi sıyrılmış aşklardan kalan sahte lafları sunacak.
O kahraman işte benim.
Karşınızdayım, bildiğinizden daha deliyim.
Yüz yıllık dertlerinizi dert edinecek kadar işsizim.
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 18:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
