Hiç kapağını açmadığın bir romanda
Yazılıyor nakış nakış benim hikayem
Senin bana bir gülüşünde bir bakışında
Senelere dönüyor vakitleri çatlatan saatler
Bir karanlık akşamın en aydınlık ufkunda
Bekliyor sayfalar ısrarla bir gün geri dönüşünü
Ve yazılmış onca şiirin hatrına bi gün daha bitiyor
Yitik, yalnız ve kimsesiz kalıyor dizelerim.
Anlamıyorsun,
Sen ve sensizlik yankılanıyor bu dört köşe odada
Ben elime her kalem aldığımda sen çıkıyorsun karşıma
Her satırım her bir kelimem çoktan teslim olmuş sana
Yine, yeniden, hiç yaşamadığımız anılar ısrarla
Dalgaları çarpıyor, gönül denizimin mahzun karaya
Bilmiyorsun,
Geçtiğim sokakların ne denli senden izler taşıdığını
Gördüğüm her simanın seni bana hatırlattığını
Ben ne dizeler yaktım her hecesi bizzat seni anlatan
Ne kışlar geçirdim senin haberin dahî olmadan
Ne yaşlar sildim, gözümden değil bizzat gönlümden akan
Şimdi parıldıyor yıldızlar gökyüzünde
Belki aynı yıldıza bakıyoruzdur ikimizde
Seni yaşıyorum sensizliğin en ıssız gecesinde
Pencereme yansıyan ay değil siluetin olsa keşke
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 19:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
