Sessizliğin Sanatı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ey şu göklerin alnında uyuyan akşam,
Siyah paltonu ser dağların omzuna
Ve sen, yorgun güneş,
Ufukların kalbine düşen bir dua gibi
Çekil günbatımının sessiz mezarlığına

Bir çoban yürür şu tenha yamaçlarda,
Kavalı, gönül sırrından haberdar
Gölgesi yıldızlarla gizlice konuşan
Her kuzunun sesinde bir hatıra
Her pınarın sesinde bir hasrettir akan

Gece iner, kaval susar, solgun bir ayla
Kucaklar geceyi yıldızlar aynı anda
Dalar kuzular gafletin derin uykusuna
Bir dağın yalnızlığına bak da anla;
Büyüklük, sessiz kalabilmenin sanatıdır.