Sessizliğin Bayramı Şiiri - Veli Alptekin

Bu bayramda kapı çalmıyor kimse,
Çünkü çalan ellerin hepsi toprak altında kaldı.
Eşik soğuk, pas tutmuş bir suskunlukta,
Adımlarım yankılanıyor boş koridorlarda.

Masa kurulmuş eski bir kalabalıkla.
Bir tabak, bir bardak, bir sandalye fazlalık
O sandalyeler boş değil aslında
Ölenlerin yokluğu oturuyor içlerinde

Deprem o gece sadece duvarları değil,
Sesini, gülüşünü, sabah kahvesinin kokusunu da yıktı.
Şimdi evin her köşesi senin adını fısıldıyor,
Fısıldıyor da kimse cevap vermiyor.

Gözlerim bayram şekeri görmüyor artık
“Bayramın kutlu olsun.” diyemiyorum sana,
Çünkü bayram sen gidince yarım kaldı,
Tamamlanmıyor artık.

Boş sandalye… Sana bakıyorum uzun uzun
Sanki kalksan, “geldim” desen,
Sanki bir anlığına sesini duysam,
Bu ev yine ev olurdu.

Ama yokluk ağır geliyor, çekilmiyor.
Nefes almak bile borç gibi geliyor
Gidenlerin yerine nefes almaya çalışmak
Ve bayram, en çok yokluğunda vuruyor

Yine de mum yakıyorum karanlığa
Adını fısıldıyorum duvarlara
Sen yoksun diye unutmadım ama
Bu evde sen de varsın bir parça