Sessizliğe Kalan Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZLİĞE KALAN
Evin sessizliği çöker omzuma,
Duvarlar gecemi usulca örter.
Boş bir sandalye kadar eksiğim;
İçimde bekleyen bir ömür.

Camı döven yağmur dinmez gece,
Her damla bir izi çoğaltır.
Adını anınca kırılır zaman,
Yüreğim sessizce sana akar.

Dağılan günleri toplarım yine,
Avuçlarımda üşür yalnızlık.
Yokluğun büyür gölge gölge,
İçimde derin bir kırgınlık.

Bir gün sessizlik yorulur elbet,
Şafak karanlığı usulca siler.
Küllerimden yeni bir dal filizlenir,
Kök salar içimde yarına kalan ışık.

YÜCEL ÖZKÜ
12 Temmuz 2026/18:12