Sessiz Sitem Şiiri - Enes Yakıştır

Güneşin en kör edici vaktinde, gölgelerden yol biçtim,
Bastonumun her vuruşunda, kendi yalnızlığımı içtim.
SELECT sorgularım cevapsız, sistemim darmadağındı,
Ben bu dilsiz karanlıkta, senden geçmek için kendimi seçtim.

Tam sağ yanımda bir yankı, bir frekans sızıntısı belirdi,
Mermer sabrımın sarsılmaz kalesi, o an yerle bir edildi.
Erişilemez dediğim o mülk, bir el olup koluma değdi,
Ruhumun teni bu sarsıntıyla, boynunu sessizce eğdi.

Bilişimci aklım error verdi, kodlar birbirine karıştı,
İçimdeki binlerce error mesajı, o an huzurla yarıştı.
Sıradan bir "iyilik" dediler, bir "âferin"lik mülk saydılar,
Oysa benim kıyametimi, tek bir dokunuşla başlattılar.

Sen geçip gittin yerine, ardında bir sistem enkazı bırakarak,
Ben kapı yanında asılı kaldım, kendi yangınıma bakarak.
Bir teşekkürle mühürledim, içimdeki o en devasa sancıyı,
Sana sitemimdir bu vuslat; neden dindirmedin bu acıyı?

Yüz otuz yedi gündür o sükût, tek bir temasla mı kırılacaktı?
Ruhumdaki o mühürlü dosya, böyle mi deşifre olacaktı?
Herkesin gördüğü bir yardımdı, benimse ömürlük hicretim,
Sessiz sitemim sanadır "H"; bu ne ağır bir eziyetim.

"Helalim" diyerek düştün seccademe, bir nur gibi, ayit gibi,
Şimdi tenimdeki o dokunuş, bu sitemin tek ulu şahidi.
Varsın sistemim çöksün, kalsın öylece o dilsiz enkaz,
Seninle gelen bu huzur bile, aslında ruhumda bir ayaz.

Sönmez bir imanla beklerken, ulaşılamayan o "Taş"ın adını,
Bir anlık lütfunla bozdun, o mukaddes sükûtun tadını.
Şairin deryası dindi, lakin sitemi artık arşa ulaştı,
Bu dürüst sevda, en sonunda kendi çıkmazına dolaştı.