Sessiz isyan Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Sen bir sabahın alnına düşen ilk ışık,
ben gecenin en uzun nöbetinde üşüyen ateş.
Bir adını söylesen,
bütün sürgün kuşlar yönünü değiştirir;
bir sussan,
şehirlerin üstüne paslı akşamlar çöker.

Ben seni beklemedim yalnızca,
sana doğru yürüdüm
kırılmış köprülerin,
yasaklanmış yolların,
kan kokan takvimlerin içinden.

Çünkü aşk,
yalnız iki yüreğin meselesi değildir;
bazen bütün bir ömrün
kendi küllerine karşı verdiği savaştır.

İçimde sessiz bir ihtilal büyüyor sevgili...
Dağlar bunu biliyor,
ırmaklar bunu ezberledi.
Geceyi sırtında taşıyan işçiler,
ekmeğini gözyaşıyla yoğuran anneler,
avuçlarında nasır taşıyan çocuklar
benim kalbimde atan o tek cümleyi duyuyor:

"Bir insan sevdiği kadar direnir."

Yüreğime sürgün edilen adın,
eski bir anıt gibi duruyor zamanın meydanında.
Rüzgâr her geçtiğinde
taşlar konuşuyor,
suskunluk kanıyor,
gökyüzü mavi olmaktan vazgeçiyor.

Sen gittin...

Ardından yalnız bir insan eksilmedi;
bir mevsim çekildi dallardan,
bir deniz kıyısını unuttu,
bir güneş kendi gölgesine gömüldü.

Şimdi
her sabahı avuçlarımda yeniden kuruyorum.
Belki gelirsin diye
karanlığa ekmek bölüyorum,
yalnızlığa su taşıyorum,
umut denen o inatçı çiçeği
beton yarıklarında büyütüyorum.

Çünkü biliyorum;
en uzun gece bile
bir çocuğun gülüşüne yenilir.
En büyük ayrılık
bir tek "gel" sözüyle dağılır.
En karanlık çağ
bir yüreğin cesaretine boyun eğer.

Ey sevgili!

Sen dönsen de dönmesen de
ben seni bekleyen adam olmayacağım artık.

Ben,
hasreti ekmeğe katık edenlerin,
yangını türkü yapanların,
yenilgiyi omzuna alıp yeniden yürüyenlerin
kardeşi olacağım.

Ve bir gün,
ellerimiz buluşmasa bile
aynı göğe bakacağız.

Çünkü gerçek sevda,
bir insanın bir insana kavuşması değil;
insanın kendi ışığını
karanlığa rağmen söndürmemesidir.

İçimde hâlâ
sessiz bir ihtilal var.

Bir kıvılcım değil artık;
dağlardan denizlere yürüyen
koskoca bir yangın.

Ve o yangının adı sensin...
Ama külü değil,
yarınısın.