Sessiz Buluşma Şiiri - Murat Özgören

Bir tutam gül yaprağı at toprağımın üstüne,
Buram buram koksun, erişsin ta özüme.
Biraz da su dök çatlamış mezarıma;
Yeniden buluşalım, canlanan gül filiziyle.

Gitti deme bana;
beni yüzüstü bırakıp,
Durmadan sitem edip, hep kendini yıpratıp.
Koy avucunu bağrıma, hisset beni;
Yeniden kavuşalım bir avuç toprak ile.

Düş kur;
sen, ben, toprak.
Bir de;
bizi biz yapan o güzelim mehtap.
Gökkuşağımız,
yağmur sonrası ıslak.
Yeniden bir olalım ısıtan güneş ile.

M. ÖZGÖREN