Serap Demirtürk Şiirleri - Şair Serap De ...

Can...Bizler, öyle gönül yolcularıyız ki sevgide vefadan söz ederiz de menfaat ağacına ilk önce kendimizi yerleştiririz..Sözde kalır söylediklerimiz ve özde arınmaktan uzağız... Geldiğimiz kaynağa döneceğimizi bile bile, giderken çıkınımıza sadece erdemi koyacağımızı unutup gene de aciz kalırız nefsin yanında...
Nice insanlar gelmiş geçmiş:özü bir sözü bir..Nice öğütlerle yol göstermişler kalbi karanlıkta kalanlara da kulak, sağırım diye haykırmış adeta ve biz, çamurlu yollarda yürüyüp çamurlara bulaşmayı yeğlemişiz. Pişmanlık denen rüzgardan arada bir ruhlarını ferahlatsalar da., kısa sürmüş...Gönlün arzularına boyun eğmek, egemenlik kurmuş ve insan denen varlık, küçüldükçe küçülmüş kendi özünde. Nereye baksa kendi gibiler...
Bir gün, bir yerlerde, bir dağın ta doruğunda bir fenerin ışığını görmüşcesine o ışığa yönelse, arıtsa nefsini hırsından, yıkasa benliğine bulaşmış karayı...Günün doğuşundaki kadar batışının da güzel olduğunu hissedecek ve bir cana bir gül diyen şu zavallı çocuğun gözlerindeki sevgiyi hissedecek..
Kalpten gelen selamımla selamlarım ak pak gönülleri.

- Gönüllerin insanlarla dalga geçtiği anlarda
Durup da bir an tutulur benlik…
Hangi dalgadır kendini alt eden,
Hangi med-cezirdir böyle güçlü gelen,
Hangi meteordur gafil avlayan? -

ta uzaklarda bir yerlerde
bir yürek var,
bulutlara sığınmış gözleri....
babam der,
anam der,
yavrum der...

Seni yokluğunda
Seni varlığında
Seni ruhumun ta içinde
Dudak kıvrımlarımda
Terimde
Gözyaşımda

-Gittin mi sen?-

Seni yokluğunda
Seni varlığında
Seni ruhumun ta içinde
Dudak kıvrımlarımda

boddy bgproperties='fixed' background='http://www.antoloji.com/siir/media/22/www_antoloji_com_269713_b_9567.jpg'
brdiv style='border-style:groove; border-color:#ff3300; WIDTH: 672; HEIGHT: 277; BACKGROUND-COLOR: 999999 '
brfont face='Comic Sans MS' color='003399'

img src='http://www.netfotograf.com/image/sizin/small/32A3850232A38503.jpg'img src='http://www.netfotograf.com/image/sizin/small/21F494E721F09137.jpg'

Şiirim ağlıyor
Mısra mısra
İlmek ilmek ağlıyor şiirim
Kalemin yürekle bağı kopuyor
Sözü gören göz kapanıyor
Şiire uzanan kulak tıkanıyor

Keskin bir bıçakla
Açıldı ruhu sessizce...
Çıktı birer birer
Parmak izi gibi
Ruhundaki çizikler...
Kim bile kimden kala.