Seni Neden Sevdim

Seni ilk ne zaman sevdim,
bilmiyorum.
Belki kumral saçların
ikindiyi usulca akşama çevirdiğinde.
Belki de ela gözlerin,
bana bakmadan beni gördüğünde....

Bazı aşklar bir anla başlamaz;
insanın içine yavaş yavaş yerleşir.
Yüzünde telaşsız bir bahar vardı.
Çiçekler yolunu senden öğrenmiş gibi açıyordu.
Ben ise yalnızca bakıyordum;
çünkü bazı güzelliklere dokunmak,
onları eksiltmek gibi gelirdi bana.

Bakışların...
Kıyıya vurmuş bir dalganın
geri dönerken bıraktığı sessizlikti.
İnsan o sessizliğe bir kez düşmesin;
Hangi şehre gitse gözlerini yanında taşır.

Uzun boyunla yürürken
sokaklar kendini topluyordu.
Rüzgâr bile omuzlarına ilişip
adını fısıldiyordu.
Ben, kalabalığın içinde
yalnız seni seçen bir yanılgının
en doğru hâliydim.

Konuştuğunda
kelimeler anlam değiştirmiyordu;
yalnızca güzelleşiyordu.
Tatlı dilin,
yorulmuş kalbime bırakılmış
ılık bir akşamdı.
O günden beri
suskunluğum bile seni konuşuyor.

Senin gönlün...
Kimsenin bilmediği bir çeşme gibi.
Yaklaşan susuz dönmüyor.
Kimseye yük olmadan,
herkese omuz olmayı biliyorsun.
İyilik, senin üstüne giydiğin
en güzel elbise.

Sadakatin,
eski bir ağacın kökleri kadar derin.
Rengi sararmış gonüller dunyasında böyle kalabilmek, başlı başına bir mucize.
Ben sana değil,
o mucizeye de âşık oldum.

Bir atkıyı bile baharın omzuna bırakır gibi taşıman
Bir gülüşü, incitmeden paylaşman
Zarafet bazen bir bakıştır, bir sözdür, bir trbessümdür;
sende ise bir ömür.

Sevincini ikiye bölüyorsun,
kederini tek başına taşıyorsun.

Fedakârlığın ses çıkarmıyor.
Acılarinı icinde yasıyorsun.

En büyük iyilikler alkış istemeyenlerdir.
Şimdi anlıyorum...
Ben seni saçların için sevmedim.
Gözlerin için de değil.
Yüzün, sesin, endamın da degildi beni yakan

Ben seni,
hepsini aynı kalbe sığdırdığın için sevdim.
Bu kocaman kalbi avuclarıma sundugun icin sevdim.

Bir gün ayrılık gelip
kapımızı çalsa bile,
sende kalan yanım
benden önce ölmeyecek.
Çünkü insan bazen
bir ömür yaşamıyor;
bir insanı sevdiği kadar yaşıyor.
Ve eğer bir gün
adımı son kez söyleyecek olursan,
sesinde yine o tatlılık olsun.
Ben o sesi,
cennetin dünyaya düşmüş küçük bir parçası sanırım.
Sonra gözlerimi usulca kapatırım;

Çünkü aşk,
bir çift ela göze vurulmak değildir yalnız.
Bir ömrü aynı yastığa emanet edebilmektir.

Ben seni sevmeyi değil,
seninle yaşamayı sevdim.