Sende Bıraktığım Ben Şiiri - Mustafa Alp

sevdim diye bir geçmiş zaman var,
öyle dil bilgisi falan değil bu
bildiğin içimde açılmış eski bir yara.

kabuk tutuyor sanıyorsun,
bir ses, bir koku, bir sokak
hop, yine kanıyor.

sevdim.
öyle şiirlerdeki gibi temiz değil,
öyle gel de sarılayım'lık hiç değil.
bildin mi hiç
gece üçte uyanıp
kendi kalbine yabancı olmayı?

ben bildim.

sevdiğin ne varsa
hepsi içinde kaybolan diyorsun ya
ben kendimi aradım en çok.
sende değil,
senden sonra.

aynaya baktım mesela,
yüzüm yerindeydi de
ben yoktum.

birini severken
insan kendini nasıl bu kadar eksiltebilir?
hangi akılla
kendi içinden vazgeçer?

meğer sevmek,
birine yer açmak değilmiş sadece
kendi yerinden çekilmekmiş.

ve sen gidince
sandım ki seni özleyeceğim.
yok.
ben,
sende bıraktığım kendimi özledim.

en çok da
sana inanmış halimi.

şimdi biri sevgi deyince
elim cebime gidiyor
eksik bir şey var gibi.

sevdim diye bir geçmiş zaman var,
ama geçmiş dediğime bakma
her gece yokluyor beni.

ve ben hala
inatla, utanmadan

sevdim diyorum.

çünkü bazı yaralar
geçmiyor
insanı tanıtıyor.

✍️