Senaryo Dağıtılır Şiiri - Mustafa Alp

ve senaryo dağıtılır,
herkes payına düşeni alır.

daha perde açılmadan,
daha ilk nefes verilmeden,
bir yerlerde yazılmıştır sanki gideceğimiz
yolların gölgesi.

kiminin avucuna bir bahar bırakılır,
çiçek kokan sabahlar,
güneşe dönük pencereler.

kiminin omzuna bir kış çöker,
erken büyür gözleri,
erken yorulur elleri.

ve senaryo dağıtılır.
herkes payına düşeni alır.

kimi annesinin sesini taşır içinde,
karanlık günlerde yolunu bulur.
kimi bir vedanın ardından yaşar ömrünü,
eksilen yerlerini saklayarak.
kimi bir aşka denk gelir,
dünyayı yeniden kurar.
kimi bir ayrılığa,
ve bir daha hiçbir şehir eskisi gibi
görünmez gözüne.

hayat böyledir işte.
aynı göğün altında başka başka yağmurlar yağar insanların üzerine.

birinin duası kabul olur,
birinin sabrı.
birinin kapısı sevince açılır,
birinin kalbi.
ama kimse boş dönmez bu uzun yolculuktan.

çünkü zaman,
sessiz bir öğretmendir.
konuşmaz.
bekler.
izler.

sonra en gerekli dersi,
en beklenmedik anda verir.

bir gün gelir,
çocukluğunun geçtiği sokağı özlersin.
bir ağacın gölgesini.
bir dostun kahkahasını.
bir annenin telaşını.

ve anlarsın.
insan bazen en çok kaybettikleriyle büyür.

ve senaryo dağıtılır.

kimi yüzünde taşır nasibini,
çizgi çizgi.
her kırışıkta bir hikaye,
her izde bir mücadele vardır.

kimi gözünde saklar.
bakarsın, derin bir kuyudur sanki.
yıllar düşmüştür içine.
sevinçler, özlemler, yarım kalmış cümleler, söylenememiş vedalar.

hepsi bir çift gözde yaşar.
kimse görmese de.
kimse bilmese de.

sonra zaman geçer.
mevsimler değişir.
dostlar eksilir masadan.
çocuklar büyür.
evler yaşlanır.
aynalar çoğalır.

ve insan,
en çok kendisiyle karşılaşır.
ne kadar kaçarsa kaçsın.
ne kadar unutmaya çalışırsa çalışsın.

bir gün kendi hikayesinin önünde durur.
ve sorar kendine
neyi doğru yaşadım?
neyi eksik bıraktım?
kimi kırdım?
kimi sevdim?
kimin duasında yer buldum?

işte o vakit anlar insan,
ömür dediğin şey,
ne kazandıklarının toplamıdır
ne de kaybettiklerinin.

ömür,
yüreğinde taşıyabildiğin kadardır.

bir el tuttuysan,
bir yarayı sardıysan,
bir karanlığa ışık olduysan,
boşa geçmemiştir hiçbir gün.

ve senaryo dağıtılır.
herkes payına düşeni alır.

kimi yüzünde taşır,
kimi gözünde.

ama sonunda
hepimiz aynı gerçeğe varırız.

bu dünyada bize verilen rol değil,
o rolü oynarken bıraktığımız izdir geriye kalan.

perde kapanır.
sesler susar.
ışıklar söner.

ve hayat,
ardından konuşulan
birkaç güzel cümle kadar kalır.

✍️