Sen Yine Beni Mutlu Bil Şiiri - Mustafa Alp

sen yine beni mutlu bil,
öyle anlat kendine,
bir çay demle mesela
ve de ki,
şimdi gülüyordur.

oysa ben,
geceleri sessizliğe alıştım,
yastık dediğin var ya
en çok o bilir insanı,
ne kadar susarsa
o kadar konuşur aslında.

sen yine beni mutlu bil,
benim yerime de gül,
çünkü bazı gülüşler
emanet durur insanda,
sahibi gidince
yüzde eğreti kalır.

bir akşamüstü
sokaktan geçerken
ansızın duruyorum,
bir ses sanıyorum seni,
değilmiş.
zaten çoğu şey de
sen değil artık.

aynaya bakıyorum bazen,
tanıdık biri çıkmıyor karşıma,
sanki ben değilim de
bir başkası yaşıyor yerime,
biraz mahcup,
biraz eksik,
biraz da senden arta kalan.

sen yine beni mutlu bil,
çünkü insan bazen
en çok yokluğa alışır,
en çok yokluğun içinde
varmış gibi yapar.

gözlerim,
senin gözlerini saklıyor hala,
kulağım,
sesini unutmamak için direniyor,
yüreğim desen.
o zaten baştan beri
seninle meşgul.

kimseye anlatmadım bunları,
anlatılacak gibi de değil zaten,
bazı şeyler vardır
ancak susarak söylenir.

bir gün dedim ki kendime,
sabret.
olmadı.
unut.
o hiç olmadı.
ölmek bile kolay gelmedi
yaşamak kadar.

umut mu?
onu da sana bıraktım,
ben biraz daha eksileyim diye belki,
ya da sen tamamlan diye,
kim bilir.

sen yine beni mutlu bil,
böylesi daha kolay,
çünkü gerçek
her zaman ağır gelir insana.

ben alışırım,
insan her şeye alışıyor derler ya,
doğru belki de,
ama eksik alışıyor,
yarım alışıyor,
senden sonra
hiç tam olmuyor.

bir gün gelir de
aklına düşersem eğer,
şöyle düşün.
iyi ki gülüyordu.

ve sakın sorma
neden gözleri doluydu diye.

sen yine beni mutlu bil.
ben seni
öyle bilmeye devam edeyim.

✍️