Nefesim Sensin Şiiri - Emrah Erçin

Alıştım sana; yokluğunda kara bir hüzün çöküyor içime,
Yeniliyorum her defasında, sana olan o sonsuz sevgime.
Gizlemeye çalışıyorum ama nafile;
Sana dair ne varsa, dökülüyor bir bir dilimden...

Açıyor yüreğim varlığınla, huzur buluyorum;
Titriyor ellerim yokluğunu bir an bile düşününce.
Çiçeklerden bile mis kokan, sevdiğim kadın...

Şiirlerim sen kokuyor, odam sen, hayallerim sen...
Dudaklarının sıcaklığı hâlâ dudaklarımda saklı;
"Seni seviyorum" diyen fısıltın yankılanıyor kulaklarımda.

Sen dokunmasaydın kalbime, nereden bilirdim sevgiyi?
Nereden bilirdim dünya gözüyle böyle güzel bakmayı?
Sen beni baştan aşağı yeniden var ettin;
Sevginle bu solmuş cana, yeniden hayat verdin.

Oysa ben zifiri karanlıklara hapsolmuştum;
Yıldız gibi gözlerin değil miydi, gecelerimi ışıldatan?
O tatlı gülüşün değil miydi, sabahı olmayan uykularıma doğan?
Sen olmasaydın eğer; sarhoş, divane gibi yığılır kalırdım pencere önünde;
Kendime gelemezdim saatlerce, sarsılırdı bedenim...

Gözlerim ıslanmış, kalbim yaralıyken açardım pencereyi,
Nefes almaya çalışırdım ama her seferinde nafile...
Benim nefesim sendin çünkü; sensiz ben soluk bile alamazdım.

Yarınlarıma küskün, umutsuz bir haldeydim;
Sen bana el uzatıp, çektip aldın beni o kuyudan.
Yeni bir dünya kurdum seninle, sıcacık bir yuvam oldu;
Her köşesinde çiçekler açan, içinde gülücüklerin dolaşan...

Sıcak bir kahve eşliğinde, sevmelere doyamadığım sensin.
Bir "ben" oldun bende; ben, benden geçtim çoktan...
Sen oldu her anım, sen oldu canım, sen oldu bütün hayatım!

Emrah Erçin