Mertliğin limani Şiiri - Emrah Erçin

Mertliğin Limanı
​Sırtımı dağlara yasladım, yüzüm hırçın denize,
Minnet eylemem rızık için, ne size ne ötekine.
Diz çökmem kula, boynum sadece secdede bükülür,
Yanlış gördü mü gözüm, fırtınam gökten dökülür.
​Ben Trabzonluyum arkadaş; haksızlığa barajım,
Doğruluktur pusulam, dürüstlüktür her harcım.
Sert rüzgârlar esse de yıkılmaz benim kalem,
Lafını esirgemez, hakkı haykırır bu nâlem.
​Bir yanım yayla serinliği, komar çiçeği kokar,
Zifinin zarafeti, ruhumda sessizce akar.
Huzuru Kadırga’da, hırsı dalgada buldum,
Ben bu toprağın harcıyla, mertlikle doğruldum.
​Dik başım adaletin nişanıdır her daim,
Eğilip bükülmekten, haramdan her an ariyim.
Emrah Erçin adım, sözüm namustur benim,
Yaylalar kadar vakur, denizler kadar hırçın tenim.