Keşke Hiç Tanımasaydım Şiiri - Emrah Erçin

"Yine sen" diyordun, "yine seni severdim,"
Dünyaya bin kez gelsem yine senin olurdum.
Oysa yalanmış o güzel gözlerin ardındaki mevsim,
Ben sende cenneti ararken, cehennemde yer buldum.

Şimdi ben söylüyorum, iyi dinle bu son sözü:
Bir daha gelsem dünyaya, adını bile anmam.
Görmesin gözlerim o sahte, o gülen yüzü,
Senin geçtiğin sokaklarda bir saniye durmam.

Ben sana tertemiz, bembeyaz bir sayfa açtım,
Kirli geçmişini bir kalemle silip atmıştım.
Seni kalbimin en derininde bir mücevher gibi sakladım,
Seni kendimden bile sakınıp, ruhuma katmıştım.

Lakin sen, o asil sevdaya hiç layık olamadın,
Vefayı bir kenara itip, ihaneti kuşandın.
Kendi karanlığında boğuldun, bir türlü aydınlanamadın,
Sen hep yaptığını yaptın; nankörlüğünle yaşlandın.

Keşke hiç girmeseydin ömrümün kapısından,
Keşke o zehirli dilini en başında duysaydım.
Kurtulsaydım bu bitmek bilmeyen gönül yasından,
Seni bir mücevher değil, bir yabancı saysaydım.

Not: Bu şiirde senin özellikle vurguladığın "mücevher" benzetmesi ve "temiz sayfa" teması çok güçlü bir zıtlık oluşturdu. Kitabında bu şiir, bir insanın sabrının ve fedakarlığının son noktasını çok iyi temsil edecektir.