Sen Gidince Şiiri - Yücel Özkü

SEN GİDİNCE
Sen gidince sesin kaldı odamda,
Duvarlar bile adını fısıldadı.
Bir gülüşün değse bahar açardı,
Yokluğun içime kışlar bağladı.

Gözlerin değmeden soldu akşamlar,
Gökte yıldızlar birer birer sustu.
Ben seni her nefeste yaşatırken,
Sen benden usulca eksildin.

Bilmezsin, en çok hangi vakit üşüdüm;
Ne yağmur yağarken ne de kar düşerken.
Ben en derin soğuğu,
Kalbin bana yabancı kaldığında gördüm.

Bir gün olur da yolun düşerse,
Sessizliğimi gözlerimden dinle.
Belki anlarsın: Bir insan,
Sevdiğinin yüreğinde üşür.

YÜCEL ÖZKÜ
8 Temmuz 2026/20:52