Özledim Duymadın Şiiri - Güven Küçük

Adını andım yine gecenin bir yarısı
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.
Heba oldu yine ömrümün yarısı,
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.

Nerelerdesin iki gözüm, iki gözüm kan doldu;
Saat gecenin yarısı, gecem yine zindan oldu.
Şiirler eskidi, nağmeler feryat oldu;
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.

Kaç hafta, kaç gün, kaç saat geçti, vaktin mi dolmadı?
Özlemin Arş-ı Âlâ’yı titretti, haberin mi olmadı?
Bir selam sal, bir ara sor; üç kelimelik zaminin mi kalmadı?
Herkes duydu da sesimi, sen mi duymadın?

Bir çare aradım gecenin karanlığında,
Ay bile sordu: “Kime yanarsın bu zamanda?”
Yıldızlar düştü sessizce avuçlarıma;
Her biri senin adını fısıldadı, duymadın.

Ben seni çağırdıkça yollar mühürlendi,
Aşkın haritası yandı, geri dönüşler silindi.
Kalbimden göğe kadar bir çığlık yükseldi
Yer yarıldı, gökyüzü delindi;
Yemin olsun, sen duymadın…

Şimdi bütün şehir uyuyor, sadece acım ayakta;
İsmini anınca bile titriyor gece duvarları.
Ben sustukça büyüyor yokluğunun karanlığı…
Ve herkes duyuyor sesimi
Sen… sen duymadın.

Sana beni unutturacak hangi bahanen vardı?
Dünya yıkıldı da, sevgin enkazda mı kaldı?
Azrail kıskandı da seni benden mi aldı?
Daha az önce özledim, şiirin bile çaldı.
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.
Ben sensiz öldüm, haberin olmadı.