Alışmayın Şiiri - Güven Küçük

​Kimsenin varlığına alışmayın,
Bir gün yokluğuyla baş başa kalırsınız.
Gözlerinin rengini hatırlamaya çalışmayın,
Saçının kokusunu unutmak için çabalarsınız.

​Gülüşünü kalbinize mühür gibi basmayın,
Sessizliğin ayazında korumasız kalırsınız.
Yürüdüğü yollara umut tohumu saçmayın,
Ayak izlerini silmek için çabalarsınız.

​Söylediği tatlı söze kutsal gibi kanmayın,
İhanetin korunda bir gün yalın ayak kalırsınız.
İsmini zikredip de her nefeste anmayın,
Dilinizden o adı söküp atmaya çabalarsınız.

​Elinin sıcaklığını ruhunuza sarmayın,
Zemherinin ortasında sırılsıklam kalırsınız.
Gittiği uzakları beyhude sormayın,
Kendi adresinizi bulmak için çabalarsınız.

​Bakışındaki ışığı güneş sanıp bakmayın,
Karanlığın kuyusunda tesellisiz kalırsınız.
Gönül nehrinizi onun denizine akıtmayın,
Kendi kıyınızda susuz kalmaya çabalarsınız.

​Hayallerin içine sakın onu katmayın,
Gerçeğin sert duvarında paramparça kalırsınız.
Geceleri uykuyu hüzne satmayın,
Rüyanızdan o yüzü kovmak için çabalarsınız.

​Verdiği sözleri boynunuza takmayın,
Vefasızlığın darağacında yalnız kalırsınız.
Anıların içinde kendinizi yakmayın,
Külünüzü rüzgârdan saklamaya çabalarsınız.

​Onu dünyanın merkezi sanıp tapmayın,
Kendi ekseninizden uzağa düşer kalırsınız.
Hakikat yolundan zerre miktar sapmayın,
Çünkü nankörlüğü görmezden gelmeye çabalarsınız.

​Giderken ardında bıraktığı o kederi tatmayın,
Zehirli bir sızıyla baş başa kalırsınız.
Gönül kapınızı artık bir daha açmayın,
Eski kendinizi geri getirmeye çabalarsınız.

​Sonunda anlarsınız ki her fani aldatıcı, inanmayın,
Aynadaki o yabancıyla tek başınıza kalırsınız.
Vefayı beyhude yere uzaklarda aramayın,
Çünkü insanı insanda unutmaya çabalarsınız.