Anlaşılamadım Şiiri - Güven Küçük

Herkesin hayatında belki sadece bir duraktım ben,
Kimsenin hayatında öncelik olmadım,
Söylemediğim zaman kırıldığım hiçkimse anlamadı,
Konuşmadığım sürece her şey mükemmelmiş sanıldı,
Anlatmadığım zaman , hiç kimse birşey sormadı,
Ve çoğu zaman anlattığımda bile doğru anlaşılamadım.

​
Bir tebessümün arkasına gizledim içimdeki derin yarayı,
Kimse dönüp de sormadı , yüreğimi parçalayan ağrıyı.
Yüzümdeki sakinliği görüp hep umursamaz biri sandılar,
Oysa her sustuğumda içimde ne dağlar yıkıldı, görmediler,
Kendi karanlığımda kaybolurken bile başkalarına ışık tuttum,
Fakat sıra bana gelince, bir köşede tek başıma unutuldum.
​

Yorulduğumu söylemediğim sürece hep güçlü biri olduğumu düşündüler,
Yıkılmadığımı gördükçe, o ağır yükleri sırtıma daha da çok yüklediler.
Herkes kendi derdini getirip döktü de benim önüme çaresizce,
Benim içimde kopan o sessiz feryatları duyan olmadı tek bir gece.
İçim kan ağlarken bile yüzlerine bakıp usulca güldüm,
Oysa ayın karanlık yüzünde, kendi sessizliğimde her gece öldüm.
​

Adımlarım hep bir gölge gibi gelip geçti insanların hayat yollarından,
Hiçbir zaman tutunup kalamadım bir dostun, bir canın vefalı kollarından.
Sessizce dahil oldum kalabalıklara, yine öyle sessizce çekildim kenara,
Varlığım kimseye yük olmadı belki ama yokluğum da açmadı bir yara.
Bir mevsim gibi gelip geçtim hayatlardan, hep bir misafir gibi kaldım,
Ben ömrümü başkalarına feda ederken, meğer en çok kendime geç kaldım.
​

"Yalnızım" demediğim sürece kalabalıklar içinde mutlu olduğumu sandılar,
Etrafımdaki o sahte gürültüleri gerçek birer dostluk, birer sevda saydılar.
Oysa insanın en yalnız hissettiği an, anlaşılmadığı o görülü dünyalardır,
Şairin kalbini en çok acıtan, dost bildiklerinin yüzündeki o yalanlardır.
Kelimelerim bir yankı gibi dönüp dolaşıp yine benim bağrıma vurdu,
Herkes kendi yoluna yürürken, hayat benim için olduğu yerde durdu.
​

Cesaretimi toplayıp içimi döktüğüm o nadir anlarda bile duvarlara çarptım,
Kendi kendime konuştum sanki, kendi feryatımı yine kendime anlattım.
Gözlerimin içine baka baka geçiştirdiler içimde kanayan o ağır gerçeği,
Birkaç ucuz teselliyle kurutmaya çalıştılar kalbimdeki o naif çiçeği.
Baktım ki dinleyen yok, kalbimin kapılarını bir daha açmamak üzere kapattım,
O vefasız insanların sahte sevgi pazarından ömrümü ebediyen kopardım, attım.
​

Varsın hiç yerim olmasın vefasız yüreklileri hayatında,
Ben kendi krallığımı kurdum yalnızlığın tahtında.
Ne kimseye bir minnetim var artık, ne de anlaşılmak gibi nafile bir sızım,
Geceyi yırtan o çığlığımla baş başayım, kalmadı dünyaya tek bir niyazım.
Ardımda sadece bir isim bırakarak, alnı açık ve cebimde kalanlarla,
Gidiyorum işte; sessizce geldiğim o yollardan, heybemde kırık mısralarla…