Sen bir gülsen Şiiri - Töre Hanım

​Gözlerimden sızan bu sağanak,
Sıradan bir kederin dökülüşü değil;
Özlemin ta kendisi bu, damla damla içime işleyen.
Eskimiş, soğuk ve kırık yanlarım var benim,
Kimsenin uğramadığı, tozlu raflar gibi...
Ama biliyorum;
Senin bir tek tebessümün,
Bütün o devrilmiş şehirlerimi ayağa kaldırmaya yeter.
​Eğer sen bir gülsen,
İçimde sessizce bekleyen o devasa dağlar yürür,
Yollar açılır, geçit vermez uçurumlar kapanır.
Kurumuş topraklarımda hiç görmediğim çiçekler açar,
Yatağını şaşırmış ırmaklar coşar da
Gider en kurak yalnızlıklarımı yıkar.
​Bakışlarım denizler gibi dolar bazen,
Ucu bucağı görünmeyen bir derinlikte kaybolurum.
Ama hani bir gülsen;
Dizleri kanayarak büyümüş o çocuk yanım,
Kendi yaralarını senin sesinde sarar.
Geçmişin bütün izleri silinir,
Sadece o anın, o gülüşün hafifliği kalır avuçlarımda.
​Sen bir gülsen diyorum;
Sanki dünyadaki tüm öksüz çocukların boynu dikleşir,
Yalnızlık, ismini değiştirip vuslat olur.
Sert rüzgarların estiği o uzun kışlar yaza döner,
Zemheri ayazında bile içimiz ısınır.
​Küçücük bir mutluluk gelir,
Kocaman bir ordu gibi sarar yorgun yüreğimi.
Ve o an,
Dünya ilk yaratılmış gibi taze bir toprak kokar,
Hani o yağmurdan hemen sonraki, o iyileştiren koku...
​İşte o zaman,
Ben seni sadece bir insan gibi değil,
Koca bir dünya gibi,
Yeniden keşfedilen bir kıta gibi seveceğim.
Yeter ki o ışık sızsın yüzüne,
Yeter ki sen,
Bir kez gerçekten gülsen.