Canını kaybetsende dilini kaybetme gel
Sana tarih şahittir, elini kaybetme gel
Millet büyük bir güçtür, belini kaybetme gel
Kayıp zamanı değil, kendini kaybetme gel
Şanı büyük milletiz her kesin dilindeyiz
Yeterince dertler sırta yükledim
Üstüne de bir az çile ekledim
Sefayı görmedim yıllar bekledim
Kabahatım nedir gülmüyor yüzüm
Budur bana hayat bir şiir dizim
Bir zamanlar mutluyduk mutluluk pınarında
Oturup güleşürdük eski yol kenarında
Hiç fikrimiz yok idi dünyanın dinarında
İki gönül bir olsa samanlık seyran olur
İnsan böyle bir aşka inan ki hayran olur
20-27 Ocak 2006 tarihinde Ankara’da
düzenlenecek olan “Şairler Vicdanında DOĞRAMACI”
konulu şiir şöleni münasebeti ile, Irak Türkmenlerinin
impıratoru sayın prof. Dr. İhsan DOĞRAMACI için yazılmıştır.
Aynada kendimle gülüyordum
Bağırıyordum yüksek sesle
Ben garibim,
Kim inanabilir
Üzüntülerimi paylaştığına
Bir yığın insan arasında
Böyle yazılmışlar ki bu kaderimi
Sanki az görmüşler gam kederimi
Zulmete tutmuşlar gözler ferimi
Ondan rüya gibi geçti hayatım
Sizlere hatıra kaldı horyatım
Bana da dolandı gün saç sakal beyaz oldu
Bel bükük dişler düşük gözlerime nem doldu
Bahar renkli çiçeğim ne yazık erken soldu
İhtiyarlık ummadan durup kapımı çaldı
Zaman gafletle geldi tez gençliğimi aldı
Sorma artık sen beni yolundan pışman olma
Bir insanca düşünsen aklına düşman olma
Gittiğin gurbet ele kahırdan şişman olma
Bir seni benden, bir de beni senden ettiler
Zekalı her insanın düşünmesi gerektir
Yanan yürek ağlar
Beklerken bir yolu
Hasretler yığın yığın
Özlemler küme küme
Burada umut dolu
Sevinç saçan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!