Ne etimse de barıştıramadım
Ne aklimi ne gönülüm bu küsleri
Çok uğraştım bozamadım pusları
İkisi inat sarıştıramadım
Bir tek sözümü geçiştiremedim
Gel hor görme yoksulu
Gider senden küsülü
Ömrün elliye yetti
Öğrenmedin usulu
İnsan ol sözünü tart
Zaman aradım pis mal içinde
Şanın istedim kemal içinde
Hoşgörü dedim cevap vermedi
Hüsnünü sordum cemal içinde
1-
Sevdalıyım aşığım ben dahi rahet bilmem
Acısı içim yakar gözyaşımı da silmem
Macnun mı divane mi delimiyim neyim ben
Ne sevdadır çileli hep ağlarım hiç gülmem
Bu zamanda sevdanın ne aşkın adı kaldı
Ahlakı ne hürmeti nede bir tadı kaldı
Sevişmeyi fesade dusturu hiçe döndü
Eski günlerin aşkı dillerde yadı kaldı
Macnuna itap olur sevdasında koşku var
Bu kabahat kimdedir konuş gönül sen söyle
Sendeymiş yoksa onda ayrıldınız ki böyle
O hakarat etmesin duygularına öyle
Suçu işleyen kimdir kabahat ona düşer
Sen zavallısın gönül kendine suç yükleme
Sıkıldısan dünyadan kabrime gel arın dost
Tek imanla Rabbimin rahmetine barın dost
Hayat boş bir teknedir elbet devrilir birgün
Belki o sizden küser sizde ondan darın dost
Kader ne yüze güldü, ne de bir şad eyledi
Ne koydu sefa görüm, ne beni yad eyledi
Bu mihnetlerden gönlüm felekten dad eyledi
Yıkılsın böyle kader, günüm ne hale düştü
Kader ilişti bana yoluma tuzak kurdu
Kaf dağlarından daha derdim yücedir yüce
İçimi paralamış yetinmez kaldım güce
Gezerim beyhoş gibi her mahalle her küçe
Tür dağı eşit olmaz Ulu dağı geçmiştir
Taşıyamam ağırdır yüklenen derdim çoktur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!