Öyle bakma yüzüme
Belki yeniden geliriz
Yan yana
Yeniden göz göze
Yüreğime dokundun ya
İstersen hatıralarıma dokunma
Öyle içindesin ki hayatımın
Adı sen yaşadığım şehrin
Yürüdüğüm sokakların
Kokladığım çiçeklerin
Dinlediğim şarkıların…
Adını söylüyor ağaçta ki yapraklar
Öyle işte, içimden geldi
Bu gece içeceğim sabaha kadar
Derin derin çekeceğim
Yudum yudum içeceğim
Sevdamı, özlemi hasretimi
Mezesi olacak her zaman ki gibi
Öyle mi? Yani
Sevmeme fırsat veren sen
Yine de suçlu olan ben
Razıyım ne hüküm verdiysen…
Duydum ki
Müebbeti kesmiş gözlerin
Öyle nedenli nedensiz
Olur olmaz anlarda
Ağlamak geliyor içimden
Ağlayamıyorum…
Güzel bir şeyler görüyorum
Ya da seninle ilgili
Oysaki
Ne çok bakmıştın, gülerek yüzüme
Sandım ki senin de gönlün bende
Acaba bundan mı sana olan tutkum
Bilseydim
Sadece bakmakla kalacaktın
Özlediğinde, arama uzaklarda
Bazen cümle sonunda ki nokta
Kelimelerin arasında ki virgül
Bazen de satır aralarındayım.
Özlediğinde, arama uzaklarda
Aynada bak göz bebeklerine
Sana olan özlemim tavan yaptığı zamanlarda
Kendimi buluyorum Ankara tren istasyonunda
Gözüm kah katarlarda, kah rayların ufuklarında
Anadolu ekspresinde, Boğaziçinde, Kurtalanda
Duygularımda Ankara’dan yaşıyorum İstanbul’u
Adımlıyorum Haydarpaşanın mermer taşlarını
Pişmansan; söyle
Beni sevdiğine
Geri ver ellerinle
Geçen zamanımı
Duygularımı, hatıralarımı
Geri ver, kırılmam inan ki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!