Ne sevmeye yetti ömrüm
Ne de unutmaya
Aklıma geldin ara sıra
Sadece sustum…
Korkuyorum Anne
Gecenin gün olmasından
Ne zaman dost meclisinde
Geçse adın
Dökülse hatıralar ortaya
Ya da okusam bir iki satır
Senden gelen
Gözlerim dolar
Ne zaman geldi bu kış
Saçlarıma ne zaman
Yağdı bu kar
Üşüdü ellerim Gül Pembe
Gönlümle beraber…
Kirpiklerim buz tutmuş
N’olur çağırma beni yanına
Bırak uzaktan seveyim seni
Uzaktan kurayım
Gözlerindeki rengin hayalini.
Yanında olsam n’olacak sanki
Ocakçı doldur ordan
Bir demli çay
Yeni demliktekinden
İçinde biraz da
Gül Pembenin
Kokusu olsun…
Ağladığında gözlerindeki yaş
Saçlarını taradığında başındaki taç
Yürüdüğünde yollarındaki taş
Yalnızlığında yanındaki arkadaş…
Açtığın gönlündeki sevgili
Boş kalan ellerindeki el
Olmaz olmaz ya hani
Olurda özlersen beni
Burnunda tütersem
Sızlarsa burnunun direği
Yavaşça yum gözlerini
Derince çek içine nefesini
Olurda bir gün
Kıyıda, köşede, tenhada
Yalnız olduğun bir anda
Gelirsem aklına
Sakın ah çekme
Sonrasında durup
Önce unuttum yaşımı
Sonra günümü, ayımı, yılımı
Yürüdüğüm caddelerimi sokaklarımı
Bir tek şeyi unutamıyorum
Adını, senin adını…
Hatırlıyorum, hatırlıyorum da adını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!